Kochani,
Wielu z Was pisze do mnie, i ja czuję bardzo podobnie – końcówka 2021 wyciska z nas cień jak cytryny.
Od totalnego pogubienia, po rozpacz, gniew, wrażenie, że się jest kompletnie nie na swoim miejscu.
Odklejamy się. Odklejamy się od przekonań, od rytów, od nawyków. Mamy prawo czuć się smutno, czuć stratę, wręcz żałobę. Bo żegnamy się – z wieloma elementami naszego „doczesnego” życia. Patrzę w nocy na księżyc i widzę, jak konsumuje go cień, i podobnie jest z nami – kończymy pewien cykl.
Ważnym elementem jest to, że NIEZALEŻNIE OD OKOLICZNOŚCI – ten cykl ma miejsce. Oddzielmy więc nasz gniew i smutek od agentów i okoliczności wokół nas – naszych partnerów, dzieci, rodziców itp. Tak czy inaczej – dostałbyś tę porcję cienia z zakamarków siebie, nawet jakbyś był w pustelni. Tylko mamy więcej bodźców wokół nas, co sprawia, że mamy wrażenie większego obciążenia.
Wielu z Was, którzy mają już pobudzone czucie zauważy również, że mielimy kolektyw. A tam jest hard core. Część tych trudnych emocji idzie z tego czucia społeczności – w tym rozwarstwieniu więcej jest energii fałszu, gniewu, bólu duszy – co musi się wydarzyć, aby przebudzać więcej osób. Tylko my to też czujemy. Gdy zdasz sobie sprawę, że część tego bólu to po prostu kolektyw – jest trochę lżej.
Dorzucamy więcej – przy przesunięciu się świadomości to czucie energetyczne też staje się mocniejsze – możesz czuć prawdziwą energię ludzi a nie ich iluzoryczne „self”, ten fałszywy obraz, który karmią i kreują, bo pod powierzchnią jest mnóstwo bólu i nieuregulowanych traum. Ty nie złościsz się na nich ani to nie oni prowokują Twój ból i smutek – Twoja wewnętrzna Prawda czuje ich prawdziwy obraz i to Cię boli. Bo czujesz lata nieuregulowanych traum i napięć przykryte energią fałszu, co jest mechanizmem obronnym tych osób. Mnie trafiło jak łomem po sercu i wnętrznościach – czujka jeszcze nigdy nie była tak mocna, tak prawidłowa, tak klarowna… jeden element to coraz bogatsze dary, drugi to uczuć się żyć z nimi w różnych środowiskach. I zrozumieć, które czas opuścić lub zbudować dystans.
Kilka lat temu odrzuciło mnie od społeczności kościelnej. Bez wchodzenia w szczegóły – dusiło mnie, dosłownie, w kościele. Tylko w tamtym momencie nie wiedziałem kompletnie o co chodzi. Traciłem kontakt z „bogiem” kościoła, ze wspólnotą kościelną i to bolało. Powodowało poczucie odrzucenia, samotności, że coś ze mną jest nie tak. Ale to było POTRZEBNE. Bo bez tej straty nie byłoby intymnej relacji z Bogiem, Źródłem i odnalezienia swojego kosmicznego Plemienia.
Dlaczego o tym piszę? Bo to znów się dzieje. Krąg się zacieśnia. Kolejne obszary życia odpadają. I nie jest wcale łatwiej, jednak bardziej świadomie, co wspiera proces. I wiem, że wielu z Was czuje dokładnie to samo.
Poddaję się tym procesom na ile potrafię, proszę Źródło i siebie samego o wsparcie i pomoc w procesie (wtedy słyszę, że właśnie je dostaję i tak to wygląda 😉 ), uziemiam się, chodzę na pół golasa po lesie i głęboko oddycham, czasem ćwicząc. To nie nasi bliscy, to nie okoliczności, to tylko lustra nas samych.
Odwagi i serdeczności do samych siebie Kochani. Gdy już wyciśnie resztki cienia w tym cyklu i przyjdzie zrozumienie, uwolnienie i ukochanie, będą nowe jakości. To też jest w cyklu.
Choć mrocznie bywa, w środku i na zewnątrz, jesteśmy opiekunami światła i nie może być inaczej – światło zwycięży, jak nadzieja w naszych sercach.
Ukochuję Was.
Mateusz
